"اسطورۀ نخبھ کشی"
پشت فرمان نشستھ ام
باک بنزین پُر است
من پُرم
و از کنار نخلھای مونث عبور
خاکھای نیمھ آب و نفتکشھای شکم پر عبور
از کنار نمل تپیده در تھی گاه خلیج
با سرعت غیر مجاز بالاخره می کنم
از ناخدا
کھ دختران بحر تنباکو را
بر زانوان عقیم خود
قل می زند
از دشتستان بھ تنگستان
از تنگستان بھ تنگستان
قل می زند
از آنجا گریز
بر چھارھا
و بیشترھا ماق ممتد
بھ سرعت غیرمجاز می کنم
شیشھ ھای ماشین پایین است
و گیسوان آن حکایت ممنوع
کھ از لحظۀ وقوع
تا این دقیقۀ مفلوک کھ از میان بزھا و درختان بیعار می گذرد
در بادھای نیمھ تش
بھ خطوط منحنی برشتھ شد
بھ رشتھ می شود:
در جمعیت چاھھای کوتاه
حلقھ ھای پیر تلخ
و حتما و طبیعتا زنجیرۀ آبھای گرفتار
از پستانھای سنگی فارس
دختر نگاه
دختر آبھای انعکاس بعید
دختر نوشید
جوشید
و راه افتاد
کمربند ایمنی چفت است
خیال می کنم کھ دست میان بند و
خیال می کنم کھ تن شعور رھایی بھ قیمت انقطاع رگ دارد
خیال می کنم کھ میان دست منقطع
و نقطۀ انقطاع دست در تن بزرگراه قرمز صعود است
خیال می کنم کھ جان حکایت از این دارد
برای بار ھرچندم
در تاریخ نھ چندان عمیق جمعیت چاھھا
حروف جاری رود
و منحنی رود
و رود کھ تصویری از تھاجم شن باد بود
در انعکاس فاصلھ ھای بعید
جدی گرفتھ نشد
صدای آمبولانس تو را بھ خنده انداخت
صدای آمبولانس حلقھ ھای چاه را از خنده بلند نکرد
انحنای عزیز!
در آپارتمان طبقۀ ھرچندم
انحنای جاری!
در میان تو می مانم
در لحظھ ھای قتل تن قسمتی از تن
قطع دست بھ سمت تو
من از میان تو
در آپارتمان طبقۀ ھرچندم
عبور اصلا نمی کنم
من کنار می روم
و آمبولانس حامل تو عبور می کند
پیش از ھلھلھ ھای شن باد
پیش از آنکھ تمام صدای آب را در دھان چاھھای متواری گِل کند
دخترک، برگ خزان بھ اتفاق تمام لالھ ھای دشت
و تمام ھیمھ ھای ابراھیم
درخشید
و گرم شد
و باغ شد
در باغ دیگری
مانند اینکھ ماھی پرنده
پرندۀ کوچک
از کوچھ ھای آب
بھ فلکھ ھای مرداب
ناگزیر از تعجیل بی رویھ بود
تعجیل بی رویھ است
باک بنزین خالیست
چراغ قرمز
بر سقف فاجعھ
بر سقف دخترک می چرخد
و کپسول اکسیژن
از انتفاع حیات برای شریان خالیست
خالیست
خالیست
خالیست
خالیست
سال 86
خیلی دل و دماغ اضافه کردن مطلب جدید نداشتم. ولی گفتم شاید نوشتن چند خط، حتی اگر که حدیث نفس باشد بتواند کمکی بکند.
برای از سرم جدا برای روشنک که به شکل غیر قابل جراحی پاره ی تن است
ریشه های فضایی را عشق است
که فک درد، اگر که امانش دهی
چونان که ریشه های زمینی
تمام فضای آبی ات را
مویینه به مویینه می مکد
سال نومبارک. ازدواج کردم.و یک نوشته جدید ولی قدیمی
"مصيبت مادِرِه"
از میان دهانهای تکراری
در بریده های جراید
ازمیان نقطه های آخر،
نقطه های بی آخر
یک مراسم ترحیم، با خط اریب، خیره در افق
حک می شود بر سنگ
می شود که از چشمهای مادرم ضجه کند
فواره های لا الله الا علیه راجعون
من تحمیلی
تن بر دوش
می شود که در آسمان
تکه قرآنهای خود را از میان جمع بردارد
آه و الاهی
که ما در پیاله عکسی ندیده ایم
آه و الاهی
که پیاله بر عکس عبور خواهد کرد
و دهان عکس از نوش پیاله لبریز آسمان خواهد شد
می شود که سنگ را ببندم و
تن را به لبهای دوخته بیاویزم
یک ستارۀ وحشی روشن کنم
و بر صندلی های معلق بالا بخوابم
می شود که از ماهیان سیاره بنوشم
دیوار از جان شعله پایین می آید و
در از کلید های دست دوده می کشد
زبانه می دهد
در اطاق برگ
در اطاق مرغ منتظر
پرواز چهچه به تردید مرگ
مبتلاست
کنده های رگ
از گلو گاه نگاه می افتد
و اطاق عقربه
از انتهای حلقه
عبور می کند
فکر می کنم اوایل ۸۲
مثلا بهار
مقرر شد
به سه تصویر از دو پهلو و یک مقابل
بر گُردۀ شماره
و دیوارِ محیطِ دریچه
به اتفاق ﻣﻴله
و من
که محتاج یک دهان از طناب است
از حلق
تا ارتفاع
دی ماه 81
این یک روایت عاشقانه است
بین آقای اول شخص
با حاشیه ای از چند خط بودار
و چیزی که از کادر می زند بیرون
و به وقت مناسب از حاشیه به مرکز
و از مرکز به قاب مقابل می پرد
و خانم کسی دیگر که اول شخص نیست
و از همین ابتدا به چیزی در آن انتها خلاصه می شود
حتی اگر با گیسوان شلال تا پاشنه های تَق توق
تِق تِق
تِق
در را
باز می شود کرد کرشمه را به کُنج و فشار مهمان
آری باز می شود کرد پرده های پوسیده را
باز می شود کرد زخم تن را خیس تن
آری باز می شود کرد ....
از در که بگذریم
خانم او
با حجمی از دایره و مثلث
به انضمام یک سلام سرخ در قاب قهوه ای
از ضلع نیمرخ
کفش را از راه و برهنه بر صندلی
در بهترین زاویه از تماشا
اتفاق می افتد
امروز پنجشنبه است
و بازار معامله های تن به تن
از خیابانهای طویل
به میدانهای مدور
فشرده می شود
و این دستِ بر جمجمه که از تکرار اعصاب به پاییر ورق می خورد
نمی داند
آن اتفاق از برگهای پر عبور برخواهد خواست
یا که از این دست می رود
پیش از آنکه انتها به آن دست برسد
این شعر برای نقطۀ اوج
تو را کم دارد
تو را
که ترنم بود
و حکایتهای بلند بود
و دست بود و که در دست بود
اینجا
من و این گیسو بریده
که ایستاده است میان و من و تن
با پستان قی کرده
که سرخ است
و آه است
و پهن است
آقای تن
عبور از مرز ارتفاع
شره در قاب مقابل
و از نما ی روبرو
از ابتدا تا انتها مچاله می شود
کات!
پاییز 81
تصمیم داشتم از این فضا برای گفتن (و نمی دانم هنوز که گفتن یا نوشتن که فرق بسیار دارد) حرف و شعر خودم و دیگرانی که برای من حرفی برای توقف داشتند استفاده کنم.
اما از زمان نوشتن اولین صفحه تا حالا هر چه بیشتر فکر می کنم بیشتر به این نتیجه می رسم که هنوز از این مخاطبِ اما و اگر، از این "تو" که با تو های پیش از این فاصله دارد (همان قدر که انبوهی از سلولِ با شعور فاصله دارد و بی ربط است با قطع و وصل مکرر جریان ضعیف برق)از این تویی که نمی بینم، از این تویی که نمی شنوم و از رد پایی که شاید بجا بگذاری درکی ندارم که کفایت کند برای حتی یک گپ دوستانه، هنوز درک درستی ندارم.
جیمز جویس می گوید هیچ رابطه دوستی بین دو جنس مخالف نیست چون رابطه جنسی وجود دارد و هیچ رابطه عاشقانه بین دو جنس موافق نیست چون رابطه جنسی وجود ندارد. حالا اگر تو چیزی نباشد جر قطع و وصل جریان برق، جریان ضعیف برق و من که انبوه احتمالا با شعور سلول های زنده هستم چه رابطه ای بر قرار است؟ و اصلا این یک رابطه است یا روشی مدرن برای خود ارضایی؟ برای رابطه من با من، دوستانه یا عاشقانه فرقی نمی کند. این یک دفترچه خاطرات است یا نامه، برای خودم می نویسم یا تویی که هنوز نمی دانم که آیا "که" هستی یا "چه"؟
این مخاطبی که به حداقل کاهش پیدا کرده و این مونولوگی که ممکن است، تنها ممکن است در مواردی بی اطلاع و بی انتخاب من از میان توها، تبدیل به دیالوگ شود، شاید وسیله ای است برای رابطه من با من.
ممکن است این سوالات در مورد هر وسیله ارتباطی پیش بیاید ولی مساله این است که هر چه وسیله ارتباطی از من به عنوان انبوه سلول قویتر می شود، مفهوم تو مبهم تر می شود.
به نظرم این جا آیینه خانه است و تو نیستی مگر تصویر من در مقابل من.
باره بعد امیدوارم بتوانم در مورد هوشنگ ایرانی، شاعر منحصر به فرد شعر نو، کسی که تکه شعر صفحه نخست از اوست بنویسم.
آرام باش عقاب سرکش
آرام باش
